Το γαμώτο ενός παναθηναϊκού

Είμαι ένας παναθηναϊκός που δεν του φτάνει να είναι παναθηναϊκός – θέλει να είναι με πολιτικά ορθό τρόπο. Είμαι ένας βάζελος που δεν του φτάνει να μισεί τον Ολυμπιακό – απαιτεί από τον εαυτό του να τον μισεί για τους σωστούς ιδεολογικά λόγους. Είμαι ένας τρελαμένος οπαδός που ελπίζει στη νίκη μέχρι να ακουστεί το σφύριγμα της λήξης ή να ηχήσει η σειρήνα της γραμματείας. Είμαι ένας παναθηναϊκός που δεν τον πειράζει η ομάδα να χάνει πού και πού, αρκεί να παίζει ωραία μπάλα μέσα στο γήπεδο· που δεν τον νοιάζει να φάει και δύο και τρία γκολάκια, αρκεί να βάλει και μερικά – κι αν αυτά που βάζει είναι κατά κανόνα περισσότερα απ’ όσα δέχεται, ακόμα καλύτερα. Εντάξει, έχω ψηλώσει καμιά δεκαριά πόντους επειδή πήραμε –έπειτα από τόσα χρόνια– το Πρωτάθλημα, αλλά κατά βάθος δεν ψήνομαι από κάτι τέτοια. Όχι, όσο η αιώνια αντίφαση ανάμεσα στον λαϊκό χαρακτήρα της ομάδας και στην ολιγαρχική ιδιοκτησία της από εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου εξακολουθεί να υφίσταται. Είμαι ένας βάζελος που δεν τον πολυνοιάζει επειδή η ομάδα έκανε τόσα χρόνια να το σηκώσει, αρκεί που είναι πράσινη, που πάει καλά στην Ευρώπη (ε, που έχει και το μπάσκετ για να ρεφάρει). Αν είχε και μια διοίκηση της προκοπής, αν η ενδεκάδα ξεκίναγε πάντα από τον Σωτήρη Νίνη, αν η Ακαδημία Ποδοσφαίρου ξανάρχιζε να βγάζει ταλέντα όπως παλιά, τότε η ζωή θα έτεινε προς την τελειότητα.

Το σπίτι του τέμενους

Εδώ και οχτακόσια χρόνια, από γενεά σε γενεά, η οικογένεια του Αγά Τζαν κατέχει κεντρική θέση στην πόλη Σενετζάν. Αυτή διορίζει όλα τα χρόνια τον ιμάμη του τεμένους, ο οποίος αποτελεί σημαντική προσωπικότητα για την πόλη. Εξίσου σημαντική θέση κατέχει και ο Αγάς Τζαν, ο μεγαλέμπορος χαλιών, που είναι επικεφαλής του παζαριού και του σπιτιού του τεμένους. Ο ακριβοδίκαιος έμπορος ζει σύμφωνα με τους κανόνες του Κορανίου και χρησιμοποιεί τη δύναμή του για την ευημερία των ανθρώπων γύρω του. Από τη στιγμή όμως που οι αγιατολάδες δημιουργούν ένα ριζοσπαστικό κίνημα και ο Χομεϊνί προετοιμάζει την επανάστασή του στο Παρίσι, η ιρανική κοινωνία αρχίζει να ζει κάτω από μια αφόρητη πίεση. Φίλοι γίνονται εχθροί. Η αγάπη μίσος. Ακόμα και ο Αγάς Τζαν δεν μπορεί να αντιστρέψει το γενικό ρεύμα.

Ο κίτρινος στρατιώτης

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένας νέος άντρας εγκαταλείπει τον τόπο του για να υπηρετήσει στο στρατό. Είναι όμορφος και αφελής. Βιώνει την πραγματικότητα με τρόπο ποιητικό. Θα βρεθεί στην Τουρκία, στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία. Στις ξένες χώρες γνωρίζει τη φρίκη του πολέμου αλλά και τον παράφορο έρωτα, την άλλη ζωή. Όμως αυτός δεν μένει εκεί. Θέλει να γυρίσει πίσω, στην πατρίδα. Όταν μετά από χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα, οι άνθρωποι έχουν αλλάξει και ο παλιός κόσμος του έχει χαθεί. Δεν τον αναγνωρίζουν όπως τον ήξεραν. Δεν του επιτρέπουν να ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι πλέον ένας ξένος. Υποχρεωμένος να ενταχθεί ή να εξοντωθεί. Για να μη χάσει τον εαυτό του, αποφασίζει να εκδικηθεί. Και μεταμορφώνεται στον «κίτρινο στρατιώτη». Σε έναν άγριο και αλλόκοτο τιμωρό.

H τέταρτη ρομφαία - Σαντιάγο Ρονκαλιόλο

Σχεδόν 70.000 ήταν οι νεκροί του πολέμου ανάμεσα στο τρομοκρατικό κίνημα «Φωτεινό Μονοπάτι» και στο κράτος του Περού τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Υπεύθυνο για περισσότερα από τα μισά θύματα που μετρήθηκαν εκείνη την εποχή, το «Μονοπάτι» υπήρξε η πιο θανατηφόρα αντάρτικη οργάνωση στην ιστορία της αμερικανικής ηπείρου. Ο Αμπιμαέλ Γκουσμάν, ο άνθρωπος που καθοδήγησε όλη αυτή τη βία και ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως την «τέταρτη ρομφαία» του διεθνούς κομμουνισμού μετά τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μάο, δεν έφερε όπλα. Δεν είχε καμία υποστήριξη από ξένες κυβερνήσεις. Δεν πήγαινε καν στο πεδίο της μάχης. Για δώδεκα όμως ολόκληρα χρόνια, πίσω από ένα γραφείο, οπλισμένος με μια άκαμπτη ιδεολογία, προσπαθούσε να ελέγξει μια ολόκληρη χώρα. Η ιστορία του αποτελεί ένα ανατριχιαστικό παράδειγμα της καταστροφικής δύναμης των ιδεών. 

Ιερουσαλήμ

Η Μύλια δηλώνει σχιζοφρενής και ζητά από τον Τέοντορ, πολλά υποσχόμενο ψυχίατρο, να την κουράρει. Ο Τέοντορ περιμένει να πεθάνουν οι γονείς του για να αφοσιωθεί στη μελέτη της Ιστορίας της Φρίκης του κόσμου. Ο Ερνστ είναι ο ερωτικός αντίζηλός του, τρόφιμος Ασύλου. Ο Χίνερκ, πρώην πολεμιστής, κυκλοφορεί πάντα με ένα πιστόλι και μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, που τον κάνουν να μοιάζει με δολοφόνο. Η Χάνα είναι πόρνη και προστάτιδα του Χίνερκ. Οι ζωές των πέντε αυτών προσώπων διασταυρώνονται βιαίως. Και βιαίως θα έρθουν αντιμέτωποι με τη σκληρότητα των ανθρώπινων σχέσεων, της Ιστορίας και της Ιατρικής.

Ο Γκονσάλο Μ. Ταβάρες ανήκει στη νέα γενιά των Πορτογάλων συγγραφέων και έχει βραβευτεί με όλα σχεδόν τα λογοτεχνικά βραβεία της Πορτογαλίας και της Βραζιλίας. Ο Ζοζέ Σαραμάγκου, παραδίδοντας το ομώνυμο βραβείο στον Ταβάρες, είπε γι’ αυτόν: 

«Η Ιερουσαλήμ είναι ένα μεγάλο βιβλίο, που ανήκει στη μεγάλη δυτική λογοτεχνία.

Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι

Συνέντευξη του Χριστόφορου Κάσδαγλη, στην  Κρυσταλία Πατούλη, για το  tvxs.gr.

"Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι" λέγεται το νέο βιβλίο σου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Η λέξη "χρεοκοπημένοι", μπορεί να θυμίσει στον αναγνώστη όλη την Ελλάδα... Η λέξη "ανώνυμοι" όμως; 

"Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι". Όπως λέμε "Ανώνυμοι αλκοολικοί" ή "Ανώνυμοι ναρκομανείς". Θύματα μιας πολύ κακής αρρώστιας, ψυχοσωματικής, μιας συμφοράς, ενός εθισμού από τον οποίο μοιάζει ότι δεν πρόκειται να απαλλαγείς ποτέ! Είναι ένα χρονικό της κρίσης γραμμένο αλλιώς, με χιούμορ (ναι υπάρχει ένας οριακός τρόπος να κάνεις χιούμορ με όλη αυτή την καταστροφή - σε προλαβαίνω), με έντονη κριτική διάθεση, με θυμό, με έντονα βιωματικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία και με τα εργαλεία της λογοτεχνικής γραφής.

Ανώνυμοι Χρεοκοπημένοι

Όλοι μας έχουμε κάποτε σκεφτεί τι θα επιλέγαμε να κάνουμε αν μας ειδοποιούσαν ότι απομένουν σαράντα οκτώ ώρες μέχρι να καταστραφεί ο πλανήτης. Το μενού συνήθως περιλαμβάνει σεξ, μεγάλες σπατάλες και ασω­τίες, αγαπημένες μουσικές και γεύσεις, ποικίλες ακραίες πράξεις, αποχαιρετισμό αγαπημένων προσώπων, σεξ και πάλι σεξ. Σίγουρα το μενού δεν περιλαμβάνει αυτό το συνεχές μίρι μίρι, την κλάψα και τη μιζέρια, τις ενοχές και την ενοχοποίηση των πάντων, την εθιστική παρακολούθηση καταστροφολογικών δελτίων ειδήσεων και την επιβλαβή ανάγνωση απαισιόδοξων και μοιρολατρικών δημοσιευμάτων. Επομένως, σίγουρα δεν έχει έρθει το τέλος του κόσμου...

Ένα βιβλίο που ανατρέπει τα κλισέ των ξένων για τους Έλληνες, αλλά και των Ελλήνων για τον ίδιο τους τον εαυτό, αναζητώντας στηρίγματα και απαντήσεις σ’ έναν πλανήτη που καταρρέει.

Ο δρόμος για την ομόνοια

Οι γιατροί δε διακινδυνεύουν να βγάλουν τη σφαίρα από το κεφάλι του Tόμι και αυτός δεν μπορεί να το πάρει απόφαση. Τον ενοχλεί. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί βρέθηκε εκείνο το βράδυ στο δρόμο του Καζάκου. Γιατί δεν έτρεξε όταν είδε το όπλο να τον σημαδεύει στο κεφάλι. Και ο Θεός τι έκανε; Γιατί τον άφησε απροστάτευτο; Γιατί τον άφησε να έρθει στην Αθήνα; Γιατί δεν τον έσπρωξε να φύγει μια ώρα αρχύτερα για το Λονδίνο, αφού εκεί ήθελε από την αρχή να πάει; Τώρα όλα μπερδεύτηκαν. Όλα σταμάτησαν. Και τα όνειρα και τα σχέδια. Ακόμη και η ηλικία του σταμάτησε στη νύχτα που τον πυροβόλησαν. «Πόσων χρόνων είσαι, Τόμι;» τον ρώτησα. «Ήμουνα τριάντα όταν ο άνθρωπος αυτός με πυροβόλησε. Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια».

Το φθινόπωρο του 1999 ο Τόμι, ο Τίμοθι και άλλοι επτά άνθρωποι έπεσαν πυροβολημένοι στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια. Ήταν «ξένοι» και το θέμα έφυγε γρήγορα από τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία. Η Αθήνα όμως, η Ελλάδα ολόκληρη, συνεχίζει να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το ρατσισμό. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε για όλα αυτά που έγιναν τότε, αλλά και για όλα αυτά που γίνονται σήμερα. Γράφτηκε για τα θύματα του κακού μας εαυτού που τσινάει με τους «ξένους». 

Οι συμπαίχτες - Αντώνης Σουρούνης

O πρώτος λόγος που κάνει σημαντικό το βιβλίο του Aντώνη Σουρούνη, Oι συμπαίχτες, είναι ότι καταγράφει «τις μέρες και τα έργα» των λούμπεν προλετάριων μεταναστών στις βιομηχανικές πόλεις της Δυτικής Γερμανίας. H περίπτωση του Aντώνη Σουρούνη αναπόφευκτα παραπέμπει σ' ένα αντίστοιχο διεθνές πρότυπο μιας τέτοιας λογοτεχνίας και στάσης ζωής: τον Aμερικανό συγγραφέα Tζακ Kέρουακ, του οποίου η λογοτεχνική γραφή είναι απόρροια άμεσου βιώματος, της ζωής των λούμπεν προλεταριάτων του «αμερικανικού θαύματος».

περ. ΔIABAZΩ

Εκδόσεις Καστανιώτη 

Οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι - Αντώνης Σουρούνης

Θα μπορούσε να τιτλοφορείτε και ως "Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης" αλλά χωρίς να έχει κάποια σχέση ούτε με τον Κούντερα ούτε με το ομότιτλο βιβλίο του. Προσωπικά, με το βιβλίο "Οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι" ανακάλυψα τον Αντώνη Σουρούνη. Ευτύχησα μαζί με αυτό να κερδίσω και την φιλία του. Διαβάζοντας τα βιβλία του Σουρούνη ανακαλύπτεις το γέλιο, τον εαυτό σου, τους φίλους, την γειτονιά σου, τα σοκάκια που μεγάλωσες. Οι "ήρωες" του Σουρούνη είναι και δική σου "ήρωες". Δεν ξέρουμε αν οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο αυτό σίγουρα δεν θα είστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που θα "πεθάνετε" στα γέλια... 

Ο Αντώνης Τσιρώνης, ναύτης σε γκαζάδικο, παθαίνει ένα μεγάλο ατύχημα στο πρόσωπο τη στιγμή που το βαπόρι μπαίνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και μεταφέρεται λιπόθυμος στο νοσοκομείο. Οι συνάδελφοί του, πιστεύοντας πως σκοτώθηκε, φανερώνουν όλα τα στραβά του πλοίου στην αμερικανική αστυνομία που αρχίζει τις ανακρίσεις.

Απολύομαι και τρελαίνομαι - Χριστόφορος Κάσδαγλης

Οτιδήποτε και να γράψεις για το βιβλίο "Απολύομαι και τρελαίνομαι" του φίλου μου Χριστόφορου Κάσδαγλη, πάλι θα έχεις αφήσει κάτι να ξαναγράψεις. Μπορεί να μην πήγα ο ίδιος στο ελληνικό στρατό πήγα όμως στο στρατό και ως εκ τούτο βρήκα πολλά να θυμηθώ διαβάζοντας το βιβλίο αυτό. Οι μεγαλύτεροι θα το έχετε διαβάσει σίγουρα και θα έχετε θυμηθεί πολλά από τη δική σας θητεία, οι μικρότεροι που ακόμα δεν πήγατε στο στρατό, σπεύσατε διότι έχετε να μάθετε πολλά... 

"Στέκομαι στην Πύλη να πω δυο τελευταίες κουβέντες στον αλφαμίτη. Σαν καρεδάκια παλιομοδίτικου φιλμ περνάνε σε μια στιγμή απ’ το μυαλό μου η Κόρινθος, η Θήβα, η Βέροια, το Μεγάλο Πεύκο. Η ταινία δεν είναι έγχρωμη. Δεν είναι καν ασπρόμαυρη. Πράσινα και χακί χρώματα σε μαύρο φόντο. Ο φαιοπράσινος εφιάλτης τελειώνει. Σφίγγω στην τσέπη με εμπιστοσύνη την αστυνομική ταυτότητα και το απολυτήριο. Φανταστείτε το σε βυσσινί χρώμα με ροζ ανταύγειες, μοβ πουά και έξαλλες φωτογραφίες. Κάνω δυο εναέριες τούμπες και αφήνω το στρατόπεδο πίσω μου. ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ.
Το όνομά μου είναι Χρήστος Καστανάς. Μερικοί με φωνάζουν Χριστόφορο Κάσδαγλη. Όλοι όμως το ξέρουν, πως είμαι πια ένας πολίτης."

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά

Κούβα, 1977. Ο Ιβάν παλεύει να βγάλει τα προς το ζην και όποτε βρίσκει ευκαιρία περιπλανιέται στην αγαπημένη του παραλία, έξω από την Αβάνα. Εκεί γνωρίζει έναν παράξενο άνθρωπο που του διηγείται μια ιστορία: την ιστορία του Ραμόν Μερκαντέρ, του δολοφόνου του Τρότσκι, από τότε που, νεαρός κομμουνιστής, αγωνιζόταν στον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι την εποχή που βγαίνει από τις φυλακές του Μεξικού και καταφεύγει στη Μόσχα.

Δράμα 1941 - Μια παρεξηγημένη εξέγερση

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1941 μια φούχτα τολμηροί επαναστάτες προχώρησαν σε ένα μοναδικό ηρωικό, αλλά άγνωστο στο ευρύ κοινό, εγχείρημα: άρπαξαν τα όπλα στον νομό Δράμας, ανατίναξαν το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού, εξουδετέρωσαν τις βουλγαρικές δυνάμεις, κατέλαβαν δημαρχεία και αστυνομικά τμήματα και πήραν την εξουσία στα χέρια τους για λίγες ώρες, οργανώνοντας την πρώτη εξέγερση σε ολόκληρη την κατεχόμενη από τις δυνάμεις του Άξονα Ευρώπη. Οι βουλγαρικές αρχές κατοχής απάντησαν με ένα ολοκαύτωμα, με ένα πραγματικό λουτρό αίματος στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Τα επόμενα χρόνια η εξέγερση της Δράμας κατασυκοφαντήθηκε από πολλές πλευρές, άλλοτε ως «προβοκάτσια» και άλλοτε ως «υποκινούμενη», ρίχτηκε ο λίθος του αναθέματος στους πρωταγωνιστές της, και η υπόθεση θάφτηκε στα χρονοντούλαπα της Ιστορίας.

Το τελευταίο τραμ

Ο Θανάσης Καρτερός, πρώτα με τον "Σύντροφο Πολύφημο και τη μισή αλήθεια" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, και τώρα με "Το τελευταίο τραμ" αποφάσισε να γίνει "δηλωσίας" και να περάσει στην απέναντι όχθη. Χρόνια τώρα φλέρταρε την λογοτεχνία στα δημοσιογραφικά του κείμενα, αλλά πλέον αποφάσισε να της εξομολογηθεί ανοιχτά. Το κλείσιμο του ματιού στον "Σύντροφο Πολύφημο", στο "Τελευταίο τραμ" γίνεται παθιασμένο δημόσιο "φιλί". Χωρίς αναστολές, χωρίς "ντροπή", χωρίς τον φόβο μήπως κανείς πει μα τί θέλει ο "γέρος" με τους έρωτες.
Ο Κρατερός γράφει και λογοτεχνία! Θαυμάσια λογοτεχνία! Και αν τον "χάσει" η δημοσιογραφία, που φαίνεται δύσκολο βέβαια, η λογοτεχνία θα έχει κερδίσει έναν ώριμο και πολύ φρέσκο "εραστή". Με έμφαση στο "φρέσκο".
Το τελευταίο τραμ έχει όσα "καύσιμα" του χρειάζονται για να πάει όσο πιο μακρυά γίνεται. Πάρτε μια μικρή γεύση από αυτό που γράφει στο οπισθόφυλλο: 

Είναι όμορφη και δεν είμαι μόνο εγώ που το καταλαβαίνω, αυτό όλοι το σκέφτονται και πολλοί το λένε, κυρίως οι γυναίκες, γιατί στους άντρες δεν θεωρούνται πρέποντα τέτοιου είδους σχόλια, εκείνο όμως που επίσης σκέφτονται και δεν το λένε είναι ότι παίζει το μάτι της, έτσι ακριβώς άκουσα να λέει η Κατίνα στη Στάσα τη χήρα ένα βράδυ που δεν ήξεραν ότι ήμουνα χωμένος λόγω κρυφτού πίσω από το αγιόκλημα…Όλα άρχισαν στην τρυφερή μου ηλικία, όταν ανάμεσα σε άρβυλα και εμβατήρια, σε εκτελέσεις και κονσερβοκούτια, η μάνα μου δραπέτευε απ’ τη φυλακή του πατέρα μου στον έρωτα για κάποιον άλλο, κι έπαιρνε ένα δρόμο γεμάτο κολόνιες και μπριγιόλ. Απ’ το μικρό σκάνδαλο της γειτονιάς, αλλά και απ’ το μεγάλο της εποχής, ακόμα δεν έχω καταλάβει με ποιο τρόπο τη σκαπούλαρα. Στις απαντήσεις που αναζήτησα δεν τα πήγα τόσο καλά. Ακόμα κι αυτές που μετά κόπου απέκτησα τις πάτησε το τελευταίο τραμ εκείνης της σαββατιάτικης νύχτας που δεν ξέχασα ποτέ. 

Αλλά μην αρκεστείτε μόνο σε αυτό. Το τελευταίο τραμ διαβάζεται με μια αναπνοή.

Εκδόσεις Καστανιώτη

Ο Θανάσης Καρτερός γεννήθηκε το 1947 στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Συμ­μετείχε από τα φοιτητικά του χρόνια στο κομμουνιστικό κίνημα, φυλακίστηκε από τη δικτατορία και μετά τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ερ­γάστηκε πρώτα στο Ριζοσπάστη, του οποίου υπήρξε και διευθυντής, και αργότερα σε άλλες εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Σήμερα διατηρεί τη στήλη «Της Ώρας» στην Αυγή. Το πρώτο του βιβλίο, Ο σύντροφος Πολύφημος και η μισή αλήθεια – Ιστορίες τσέπης για όσους επιμένουν, κυκλοφόρησε το 2010 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.