Jack London: Τι σημαίνει για μένα η ζωή - Πώς έγινα σοσιαλιστής

Το έργο του Jack London, έργο βαθύτατου ανθρωπισμού και ενεργού στοχασμού δεν πάλιωσε μέσα στον χρόνο. Τον διαβάζουμε ακόμα, με τη συγκίνηση που γεννάει η απερίφραστη ειλικρίνεια και η γνησιότητά του. «Αν συνθλίψεις την αλήθεια, αν την κρύψεις, αν δεν την υψώσεις σαν έμβλημα, τότε είσαι καταδικασμένος στην ευτέλεια», είχε γράψει το 1914, δίνοντας το μέτρο της ευθύνης και του πνευματικού θάρρους – ένα αίτημα πιο επίκαιρο παρά ποτέ.

Για το λαθρεμπόριο γυναικών - Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης

Ίσως δεν υπάρχει άλλη γυναίκα που να αφοσιώθηκε με τόση θέρμη στην υπόθεση της επανάστασης και της κοινωνικής δικαιοσύνης όσο η Έμμα Γκόλντμαν. Η φωνή της έρχεται από μακριά, πολύ μακριά – απ’ όταν οι άνθρωποι είχαν ακόμη όραμα και ελπίδες, έβλεπαν όλον τον κόσμο σαν λίκνο της αλλαγής και ονειρεύονταν την οικουμενική αδελφοσύνη.   

Υπερασπίστηκε τους φτωχούς εργάτες, τις απροστάτευτες πόρνες, τους ομοφυλόφιλους (η πρώτη γυναίκα που τόλμησε ανοιχτά να διατρανώσει το δικαίωμά τους να ορίζουν το σώμα τους), τους φυλακισμένους, τα παιδιά. 

Συνέδεσε το γυναικείο ζήτημα με την πολιτική και αγωνίστηκε υπέρ της αντισύλληψης και επισήμανε από πολύ νωρίς τις παγίδες μιας χειραφέτησης που αγνοεί τη γυναικεία φύση και την εκστατική χαρά του έρωτα και της μητρότητας.

"Είναι χαρακτηριστικό πως όποτε η κοινή γνώμη πρέπει να περισπαστεί από ενά μεγάλο κοινωνικό κακό, εγκαινιάζεται μια σταυροφορία εναντίον της αναξιοπρέπειας, των τυχερών παιχνιδιών, των σαλούν κ.λπ. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα τέτοιων σταυροφοριών; Ο τζόγος αυξάνεται, τα σαλούν κάνουν χρυσές δουλειές από την πίσω πόρτα, η πορνεία διογκώνεται και το κύκλωμα μαστροπείας ανθεί, και μάλιστα υπό αστυνομική κάλυψη". Emma Goldman (1869-1940)

Μετάφραση/Πρόλογος: Κατερίνα Σχινά

Εκδόσεις Ποταμός

Περί της ηδονής του να μισείς

"Είμαστε ψυχροί με τους άλλους μονάχα όταν είμαστε μουντοί εντός μας, και δεν έχουμε μήτε σκέψεις μήτε αισθήματα να μοιραστούμε μαζί τους. Δώσε σ’ έναν άνθρωπο κάποιο θέμα να σκεφτεί, πρόσφερέ του ένα σκίρτημα απόλαυσης στην καρδιά του, και θα χαρεί αφάνταστα να τα μοιραστεί με τον πρώτο που στο διάβα του θα βρει". 

"Η ηδονή του να μισείς, σαν δηλητηριώδες ορυκτό, κατατρώγει την καρδιά της θρησκείας και τη μετατρέπει σε κακοφορμισμένη χολή και μισαλλοδοξία· τον πατριωτισμό τον κάνει μια δικαιολογία για να οπλοφορείς σαν αστακός και να φέρνεις πυρκαγιά, πανούκλα, και πείνα σε άλλες χώρες· δεν αφήνει τίποτα στην αρετή εξόν από το πνεύμα της επικριτικότητας, και μια στενόμυαλη, φθονερή, ιεροεξεταστική επαγρύπνηση απέναντι στις πράξεις των άλλων".

Ο καλός Στάλιν

«Το 1979 μια ομάδα Ρώσων συγγραφέων με κύριο εμπνευστή τον Βίκτωρα Γεροφέγεφ αποπειράθηκε να δημοσιεύσει μια ανθολογία διηγημάτων με περιεχόμενο και ύφος αποκλίνον από τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Τα επακόλουθα ήταν για τους περισσότερους συγγραφείς σοβαρότατα. «Ο Καλός Στάλιν» περιγράφει με χιούμορ και ειρωνεία την ουτοπική πίστη στον σοσιαλισμό, τα όμορφα προστατευμένα χρόνια της σοβιετικής νομενκλατούρας και την ιδιόμορφη εξέγερση στην οποία οδήγησε η πνευματική και αισθητική αφύπνιση του ήρωα. Και κλείνει με την ιστορία της ανθολογίας, η οποία περιγράφεται από τον συγγραφέα ως απόπειρα πατροκτονίας.»

Η Καθημερινή, 6 Μαρτίου 2005. 

Δύο φορές ξένος - Bruce Clark

Οι μαζικές απελάσεις που διαμόρφωσαν την σύγχρονη Ελλάδα και Τουρκία"Είτε το θέλουμε είτε όχι, όσοι ζούμε στην Ευρώπη ή σε μέρη επηρεασμένα  από ευρωπαϊκές αξίες, παραμένουμε παιδιά της Λωζάννης, της συνθήκης δηλαδή που υπογράφηκε στην όχθη μιας ελβετικής λίμνης μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, όπου αποφασίστηκε μια μαζική, αναγκαστική μετανάστευση κατοίκων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Ως μάχιμος δημοσιογράφος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη νοτιοανατολική Ευρώπη, βρίσκω συνεχώς μπροστά μου αναμνηστικά της κληρονομιάς που άφησε αυτή η μοιραία συνθήκη". Bruce Clark 
Για το βιβλίο έγραψαν:[…] Το βιβλίο αποτελεί καρπό του ερευνητικού πάθους του συγγραφέα να αναζητήσει μέσα από βιβλιογραφική έρευνα αλλά και από συνεντεύξεις των τελευταίων επιζώντων της Ανταλλαγής τις πτυχές που παραμένουν στη σκιά των τετριμμένων αναλύσεων του εθνοκεντρισμού.[…]